Follow by Email

vrijdag 19 april 2013

Etiketkinderen



Gisteravond keek ik de aflevering van Zembla over ‘Etiketkinderen’. Het programma is uiterst kritisch op het geven van een etiketje als ‘ADHD’ en ‘dyslexie’.

ADHD?  Ach, drukke kinderen had je vroeger ook al en die beweeglijke knapen waren juist de hoop van het vaderland. Maar ouders van nu hebben te weinig tijd voor hun kind en stellen te hoge eisen. Dyslexie? Ouders willen alleen maar zo’n etiket omdat hun kind dan meer tijd krijgt voor de toetsen en betere resultaten krijgt. Stel je voor dat hun kind naar het VMBO moet.

Onderzoeksbureaus delen dyslexieverklaringen uit aan iedereen die langskomt, zodat ze op kosten van de zorgverzekeraar een behandeling kunnen verkopen. Voor iedere aandoening bestaat tegenwoordig wel een gespecialiseerd bureau, inclusief behandelvarianten. ‘Maar laten we eerst weer eens gewoon fatsoenlijk leesles geven’, zegt een onderzoeker.

Juffen vinden die beweeglijke jongens maar lastig en willen eigenlijk dat ze allemaal zo zacht, stil en meegaand  als meisjes worden. Zo niet, moeten ze maar een pilletje krijgen. Al die verplichte toetsen op school zijn eigenlijk onzin, verzucht een directeur. Maar bij lage scores is de school verplicht om iets te doen, dus wordt er een etiket op het kind geplakt.

Halsstarrige ouders geven in het programma aan dat zij weigeren om onderzoek te doen of pilletjes te geven. Zij weten zelf wel wat goed is voor hun kind. Een wetenschapper stelt dat er veel te veel etiketten en stoornissen worden uitgedeeld.  Kinderen worden diep ongelukkig van etiketten, is de algemene boodschap.

Ai. Waarom zijn wij ook al weer met Tiuri naar de Opvoedpoli gestapt? Zijn wij ook van die ouders die de lat te hoog leggen en niet accepteren hoe hun kind is? Eigenlijk is het antwoord heel simpel. Hij heeft zelf last van zijn eigen gedrag en wij weten niet zo goed hoe we hem daarbij kunnen helpen. We zoeken geen etiket, maar een handleiding. Dan kunnen we hem aanleren wat hij nodig heeft om gelukkig te zijn.

Stel: de maatschappij vindt dat Tiuri moet kunnen hoogspringen. Minimaal x meter. Dan zien wij Tiuri dagelijks in de tuin oefenen en hij komt er absoluut niet. Hij is er zelf verdrietig over. Dan kun je zeggen ‘mijn kind hoeft dat niet’ of ‘de maatschappij moet veranderen’ of ‘hij heeft een afwijking’. Dan stopt dat kind met springen. Wij zeggen: laten we uitsluiten dat hij een been mist en niet kan springen. En laten we vervolgens een trampoline kopen, zodat hij het goed kan leren. Dan oefenen we dagelijks en als hij groter is kan hij het heus wel. Misschien ook zonder trampoline. En hij kan trouwens wél mooie salto’s maken dankzij die trampoline!

Er zijn vast kinderen die onterecht een etiket krijgen. Maar er zijn ook kinderen bij wie zo'n etiket echt helpt. Om hen te begrijpen als ouders. Om later zichzelf te gaan begrijpen als ze tegen problemen aanlopen. Om te ontdekken met welke (soms) simpele dingen hun leven veel gelukkiger kan worden. 

Als je naar de supermarkt gaat, koop je dan het etiket waar op staat hoe je de biefstuk moet klaarmaken? Of zit dat er toevallig handig bij en geniet je daardoor van een extra lekkere maaltijd?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen