Follow by Email

maandag 1 april 2013

Paasfeest



Het is moeilijk om alle gedachtes en emoties van dit weekend in een blog te vangen. Ik ben er al een paar keer mee begonnen en telkens wis ik mijn woorden weer uit. Het is zo’n piekerweekend aan het worden en daar ben ik inmiddels vooral zelf erg moe van. Tegelijk ben ik ook heel blij, alleen heb ik te weinig puf om met de jongens grootse dingen te ondernemen en Pasen echt te vieren als een feest.

Vorig jaar was ik niet thuis met Pasen. We waren uit elkaar. Ik was toen zó verdrietig. Dat was het moment dat ik besloot te bidden om een wonder, om weer samen verder te kunnen voor de kindjes. Als God sterker is dan de dood, dan moet Hij toch ook sterker zijn dan angst, verdriet en boosheid? Als God leven kan geven, kan Hij toch ook liefde en vreugde geven?

Nu zijn we een jaar verder. We zijn samen en gelukkig. Piak is niet meer intens verdrietig en bang om alleen gelaten te worden. Tiuri is blij dat God zijn gebeden heeft verhoord en dat wij voor altijd samen blijven. Ukkie is als bonuskindje in mijn buik aan het spartelen. We zijn weer een gewoon gezin, met alledaagse zorgen, vragen en vreugde.

Voor mij is Pasen niet meer alleen het feest van de opstanding van Jezus. Het is ook het feest van het nieuwe begin, van het Leven. God bemoeit zich heel direct en persoonlijk met gewone mensen vandaag, dat hebben we zelf ervaren. Geloven is voor mij niet alleen weten of je na dit leven naar de hemel gaat. Het is iedere dag op aarde weten dat God hulp en hoop biedt. Hij leeft. Daar kan ik ongelooflijk blij van worden!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten