Follow by Email

donderdag 27 juni 2013

Woensdag – baddag



Lavinia moest nodig in bad en de jongens waren ontzettend lief in de tuin aan het spelen. Dus raapte ik mijn goede moed bij elkaar, vulde ik de tummy-tub en begon ik aan het badritueel.
Tegen de tijd dat Lavinia in haar emmertje zat, brak beneden in de tuin een kleine oorlog uit. Er vloog een loopfiets door de lucht, er werd heel hard geschreeuwd, geschopt, geslagen en gebeten (Piaks laatste verdedigingsmiddel). Bovendien werd er heel vreselijk veel zandbakzand gegooid door beide jongens. Uiteraard hoorde ik boven alleen het lawaai en later pas de toelichting, toen ik de schade kwam opnemen.

Tiuri mocht als eerste in bad. In het grote speelbad, op zijn eigen verzoek. Ik heb eerst nog een dappere poging gedaan om het zand uit z’n haar te spuiten en heb zo veel mogelijk zand door het putje gespoeld. Daarna mocht hij een half uur lekker spelen. Daarna mocht Piak, met hetzelfde ritueel. De jongens gaan nooit samen in bad ‘want Piak spettert zo’.
Toen de wasmachine draaide en iedereen weer rustig in de woonkamer zat, concludeerde ik dat onze kinderen toch wel heel verschillend zijn. Zelfs in de manier waarop ze in bad gaan. 

Lavinia liet zich rustig uitkleden, wassen en aankleden. Ze genoot van haar badje door heel rustig en behaaglijk een beetje te bewegen, met een blij gezichtje. 
Piak wilde het liefst het hele bad vol water en spetterde de badkamer drijfnat. Ik ben er maar bij blijven zitten, want hij stak telkens zijn hoofd onder water. Experimenten met sop, met onder water kijken, met je adem inhouden en dat soort dingen, daar hou ik toch streng toezicht bij…
Tiuri wilde maar een paar centimeter water in het bad. ‘Anders komt het in mijn oren als ik lig.’ Bovendien gilde hij ongelooflijk hard toen ik met de douchekop in de buurt van zijn hoofd kwam. Want water op zijn hoofd is een drama. Zelf douchen gaat tegenwoordig prima, maar dan blijft zijn gezicht meestal droog;-). 

We moeten nog steeds beginnen met zwemles. Tiuri gaf zelf altijd aan dat het een kansloos verhaal zou zijn, maar langzamerhand wordt hij iets makkelijker met water. Nu nog uitzoeken hoe dat allemaal zit: wachtlijsten, lestijden en tarieven. Of misschien een snelcursus ergens in de zomervakantie. Ik moet zelf ook nog moed verzamelen voor het hele project. Want eerlijk gezegd, herinner ik me zwemles ook vooral als een drama…

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen