Follow by Email

woensdag 21 augustus 2013

Boze bui en zonneschijn

Tiuri kan twee totaal verschillende gezichten hebben. Soms zien we de donderbui al een tijdje hangen, soms barst die onverwachts los. Tegelijk is het een ontzettend lief kind...

Gewoon een voorbeeld van een donderbui:
Zondagmiddag gingen we Piak ophalen bij opa en oma, na een logeernachtje. Tiuri vond het leuk en gezellig. We bleven nog koffiedrinken en Tiuri ging met de playmobil spelen. Hij werd drukker en geprikkeld: tijd om naar huis te gaan. Maar hij wilde niet. Met zachte dwang toch op de achterbank en aan het eind van de straat barstte de bui los.
Hoe dat er uit ziet? Hij wilde uit de auto. Ik hield hem in de houdgreep en manlief deed zijn deur op kinderslot. Vervolgens bleef hij proberen om zijn gordel los te maken, tot we thuis waren. Daarbij werd natuurlijk erg geschreeuwd, gehuild, gescholden en geworsteld. Want ik vond dat de gordel vast moest blijven, zeker op de snelweg, en hield zijn armen dus vast. Een intensief kwartier!
Op de parkeerplaats kalmeerde hij weer: de gordel mocht los en het was 17.00, dus computertijd. Hij was nog steeds gespannen en snauwde Piak af zodra die een geluidje maakte. Die koos voor een veilige afstand en ging zelf spelen.
Op zulke momenten is eten vaak een drama. Voedsel dat door elkaar zit, zoals nasi of lasagne, gaat er dan absoluut niet in. Tijd voor aardappeltjes met groente en vlees dus.
Toen de laptop weg moest omdat we aan tafel gingen, bleek dat Tiuri nog helemaal niet klaar was met zijn boze bui. Hij vloog op Piak af en ze rolden over de vloer. Tiuri moest naar de gang om af te koelen. Kansloos: hij bleef terug komen en schreeuwen met zijn vingers in zijn oren.
Op dat moment zag ik wel dat er weinig opties waren. Hij hoefde van mij alleen het vlees te eten en kwam toch aan tafel. Maar na één hapje besloot Tiuri dat het te heet was (ik vermoed 'pittig'). Ik heb hem dus naar boven laten gaan met een stripboek. Als Piak na het eten naar bed ging, zou Tiuri weer naar beneden komen voor het toetje.
Er is dan geen gesprek mogelijk over een aanleiding of oorzaak voor de boosheid. Sterker nog, hij heeft zelf geen flauw idee. Mijn vermoeden: onzekerheid over zelf nog gaan logeren, jaloersheid, geen idee hebben wat de volgende stap van de planning is, teveel mensen en prikkels, nog niet klaar met het spel met de playmobil. Maar we weten dus niet wat het precies was, waarschijnlijk een optelsommetje.


Het voelt heel naar als je kind werkelijk níet in staat is om gewoon mee te doen met een maaltijd. Dit was namelijk bepaald niet de eerste keer. Dan kan ik alles proberen, er gaat gewoon geen hap naar binnen en het levert een hoop drama op.
Het is zo sneu voor Piak als Tiuri zo'n bui heeft. Nu kwam hij thuis van het logeren en was er bijna geen ruimte om zijn verhalen te horen en hem aandacht te geven. Pas toen Tiuri naar boven was, kon Piak aan bod komen.

En nu is het al sinds maandagmorgen zonneschijn. Tiuri is een nachtje bij andere opa en oma gaan logeren. Piak heeft die tijd gebruikt om heerlijk te spelen en te ontspannen en bij te slapen. Tiuri is blij om Lavinia weer te zien, kletst tegen haar en knuffelt haar. Piak en Tiuri spelen zelfs af en toe lief samen!

Ik geniet ervan als Tiuri rustig en lief is. Zeker als Piak dan ook lekker zelf kan spelen.
Tegelijk probeer ik nieuwe buien te voorkomen. Na zo'n ontploffing ben ik weer erg alert op preventie van triggers. Want we worden allemaal doodmoe van die explosies...

1 opmerking:

  1. Natuurlijk word je moe van dat soort explosies.. iedereen, inclusief degene die explodeert. PRoberen te voorkomen dus. Ik doe niet moeilijk in dat soort siutaties. Niet eten? Best. Desnoods laat ik ze lekker op de computer spelen, dat ontspant tenminste. Helaas heb je niet altijd die keuze, zoals in de auto bijvoorbeeld...

    Fijn da thet nu na wat rust wel weer goed gaat met de drie samen.

    BeantwoordenVerwijderen