Follow by Email

zondag 18 augustus 2013

Mislukte mama

Lavinia is zo'n andere baby dan de jongens waren, dat ik steeds weer vergelijk. Dat is best confronterend.

De beroemde roze wolk is bij Tiuri nooit gekomen. Na een beroerde bevalling bleek Tiuri de eerste drie maanden alleen maar te huilen. Daarna ging het beter, maar leuk werd het niet. 
Ik zat Tiuri bijvoorbeeld regelmatig te voeden op een pikdonker toilet, zodat hij tenminste dronk. Slapen in de auto was er ook niet bij: zelfs 's avonds laat bleef hij huilen tot we thuis waren. Bezoek werd geacht op de tenen door het huis te sluipen als hij eindelijk sliep.
Ik begreep werkelijk niet wat dit kind wilde, nodig had en mankeerde. Het resultaat was dat ik me een slechte mama voelde.

Bij Piak had ik me ingesteld op een zwaar jaar. Een kind was in mijn beleving alleen leuk als het begon te praten en dat duurt nou eenmaal even. Borstvoeding begon ik niet meer aan en ik ging al snel weer 32 uur per week werken. Het viel mee, maar ik was zó onzeker, dat genieten er niet echt in zat.

Inmiddels hebben we voor Tiuri een diagnose die bevestigt dat ik geen mislukte mama ben, maar dat dit een speciaal kind is. Dat levert een heleboel nieuwe inzichten op. Ik begrijp nu het contrast tussen het eerste jaar van Tiuri en van Lavinia. Zijn diagnose betekent voor mij erkenning met terugwerkende kracht.
Het levert een verwarrende mix van emoties op. Ik ben opgelucht dat ik wél een goede mama kan zijn. Ik ben verdrietig om wat ik gemist heb bij de jongens. Ik voel me schuldig omdat ik Piak misschien een andere babytijd had kunnen geven. Ik ben blij dat ik nu wel kan genieten. Ik ben nieuwsgierig naar de leuke dingen die kunnen gaan komen.

We genieten nu samen van een heleboel dingen die vermoedelijk 'normaal' zijn. Nog steeds zijn we blij verbaasd als ze gaat slapen zodra ze naar bed gaat. We nemen haar mee, ze drinkt gewoon, ze slaapt lief en ze lacht. Zo klein als ze is: we hebben contact en begrijpen elkaar.

Het is een roze wolk met een zwart randje...

1 opmerking:

  1. Oei, dat is heftig. Weet je, etiketje of niet, je eerste baby/kind heeft het toch zwaarder dan de rest. Je eerste kind leert jou hoe je moeder moet zijn, heb ik wel eens geleerd, en dat is ook zo. Zo simpel als het bij de tweede en derde is opeens, als je weet hoe het werkt...

    Ik snap (uit ervaring) ook dat "het" bij sommige kinderen anders werkt (omdat die kinderen nu eenmaal anders in elkaar zitten dan de meeste kinderen), dat het meer moeite kost, meer improvisatievermogen. Voel je niet schuldig, maar geniet van wat je nu hebt.

    Ben wel benieuwd naar de diagnose, ik lees nog niet zo lang mee?

    BeantwoordenVerwijderen