Follow by Email

maandag 9 september 2013

Naar de tandarts

Het was al 13 maanden geleden dat de kinderen en ik bij de tandarts waren. Behalve dan Tiuri's spoedbezoekje in de zomervakantie. Hoogste tijd om weer eens langs te gaan.

Ik heb in de loop der jaren een heuse fobie opgebouwd voor tandartsen. Het begon al op m'n zesde toen de verdoving niet werkte tijdens het trekken van een voortand. In de jaren daarna werd het niet veel beter. De vorige tandarts was een horrorvent, waarbij zelfs de controle pijnlijk was en eindigde in een mond vol bloed. De laatste keer dat ik daar was, had ik geen droge draad meer aan m'n lijf, letterlijk van het angstzweet.
Uiteindelijk heeft manlief de assistente gebeld om te vertellen dat ik nooit meer kwam en dat mijn dossier opgestuurd moest worden, want zelfs dát durfde ik niet meer...

Nu hebben we een hele schattige mevrouw, met een zwaar Duits accent. Mooiste is dat ze de tijd neemt en je geen pijn wil doen. Ze spuit bijvoorbeeld eerst een beetje verdoving in, laat dat inwerken, en plaatst dán pas de echte verdovingsspuiten. Daar durf ik de kinderen dus met een gerust hart mee naar toe te nemen.

Piak was al de hele dag bezig met de voorpret. Want bij deze tandarts mag je een kadootje uitzoeken uit een mandje! Tiuri vond het iets spannender, maar het boek met dino's in de wachtkamer was gaaf genoeg om eindelijk stil te zitten.
Piak had een stralend gebit. Tiuri heeft nu één zwarte voortand en één voortand die scheef staat, waarbij je ook een stuk van de wortel kunt zien. Zolang hij geen pijn of ontsteking heeft, gaat de tandarts er niets aan doen.
Daarna mochten ze inderdaad iets uitzoeken uit het mandje. Piak meldde: vorige keer had ik een armbandje en Tiuri een groen spiegeltje. En inderdaad, dat klopt. Niets mis met zijn geheugen;-).
Vandaag had Tiuri een stuiterbal, waarmee hij nu al een uur letterlijk door het huis stuitert. Piak heeft een nieuw vriendje uitgezocht:




En ik heb niet eens zo heel erg buikpijn van de gedachte aan twéé gaatjes die gevuld moeten worden...

1 opmerking:

  1. Ik was vroeger panisch, als kind en puber! Daarna ging het beter, maar trof ik een tandartsenpraktijk waar ik de mensen niet (allemaal) zo vertrouwde (opeens een gaatje waar een collega die niet had gezien)... Nu hebben we een zeer relaxte man, kundig, aardig en gewoon eerlijk en zonder gezeur. Daar houd ik van. Kinderen en ik en man gaan allemaal graag :-) (en nou ja, niet met tegenzin meestal)

    Succes!

    BeantwoordenVerwijderen