Follow by Email

donderdag 26 september 2013

Verdriet en dankbaarheid

Dinsdag en woensdag waren twee heel taaie dagen. Tiuri ontplofte ondanks mijn omzichtigheid uiteindelijk dinsdagavond 1,5 uur lang op vol vermogen. Daarna kon ik alleen nog maar huilen en dat heb ik op woensdag ook nog een tijdje gedaan. Van vermoeidheid en van verdriet.


Gisteren realiseerde ik me (weer) dat we er nog lang niet zijn met Tiuri. Extra uitdaging op school is fijn, maar het lost de problemen niet op. Belonen en straffen zegt hem erg weinig, tenzij je het kunt opeten of kunt omzetten in computertijd. Emoties van de rest van het gezin zijn voor hem moeilijk in te schatten. Er is nog zó veel wat hij moet aanleren omdat het niet vanzelf gaat...

Tiuri's gedrag heeft ook invloed op de rest van het gezin. Piak is regelmatig de dupe, ik ben meestal de klos met uitbarstingen en allemaal worden we er soms heel moe van. Daarnaast doen we dingen niet of anders, omdat Tiuri het niet trekt. We leven in een ijzeren structuur, terwijl ik daar eigenlijk totaal niet van ben.

Gisteren zag ik alle leeuwen en beren die de toekomst mogelijk voor ons in petto heeft. Allerlei zwarte scenario's. De impact voor ons gezin. Het besef dat het nooit over gaat. Ik voelde een enorme last van verantwoordelijkheid, want wat hij niet zelf kan, zullen wij voor hem moeten doen of hem moeten leren.

Tiuri heeft geen stempel op z'n voorhoofd of rolstoel onder z'n kont. Dat betekent dat we telkens opnieuw zullen moeten uitleggen wat er aan de hand is. Dat we steeds zullen moeten waken over zijn grenzen en moeten vechten voor zijn plekje. Hetzelfde geldt voor onze eigen grenzen en mogelijkheden.

Maar toen ik heel verdrietig was, hebben we samen besloten om er toch weer voor te gaan. We gaan nu voorzichtig rondkijken in hulpverlenersland, waar we Tiuri echt mee kunnen helpen. Dat is de stip aan de horizon die mij nu weer lucht geeft om bij de dag te leven. Het hoeft niet zo te blijven, we kunnen iets dóen. Zo ging ik gisteravond rustig slapen.

En toen ik vanmorgen wakker werd, voelde ik opeens een overweldigende dankbaarheid. Ik was opeens dankbaar voor het jaar waarin onze relatie in puin lag en we zelfs een tijdje uit elkaar waren. We hebben toen namelijk geleerd om samen te praten, om elkaar te vertrouwen en te helpen. We hebben ontdekt dat we veel fantastische mensen om ons heen hebben, zodat we het allemaal niet alleen hoeven te doen.
Bovendien heb ik ontdekt dat God heel direct voor ons wil zorgen. Ik ben vaak boos geweest om alles waar we doorheen moesten. Maar nu ben ik vooral dankbaar voor alles wat ik daarvan heb geleerd. Gods plan is groter dan dat van mij.
Als God ons Tiuri geeft om voor te zorgen, geeft Hij ons vast ook wel alles wat we daarvoor nodig hebben. En zo ga ik weer vol vertrouwen verder.




1 opmerking:

  1. Ik ken de problemen van ouders van kinderen zonder overduidelijk stempel maar met dit soort problemen een beetje, heel herkenbaar. En, toevallig jongetje van 10 dat dit jaar ontzettend goed gaat en waarbij moeders tegen me verzuchtte: het gaat goed, eindelijk binnen 5 minuten klaar met het 10 minutengesprek op school.. Na wat jaren sukkelen en medicatie en hulpverlening lijken ze op de goede weg. Dat kan dus ook zeker! Geef niet op. Een goede nacht slaap én een fijne relatie met je man en vader van, zoals je die bschrijft doet natuurlijk ook veel goed. Liefs.

    BeantwoordenVerwijderen