Follow by Email

vrijdag 1 november 2013

Zorgmevrouw

Vandaag was ik voor het eerst op bezoek bij iemand in mijn wijk. Ze zit ook op onze bijbelkring, hoewel ze stug volhoudt dat ze niet in God gelooft. Kwestie van aandacht krijgen, vermoed ik. Vanuit onze kerk is een bezoeksysteem opgezet, om iedere week iemand bij haar langs te laten gaan. Zodra ik vertelde dat ik niet meer werk, kreeg ik het verzoek om mee te doen. Eens in de zes weken is een kleine moeite, dacht ik, dus vooruit maar.

Ik zal niet beschrijven wat ik aantrof, maar vervuild is wel het sleutelwoord. Er kwam toevallig ook een wijkzuster langs, om medicatie te geven. Maar deze mevrouw weigert om dat structureel in te nemen. Gezond eten is ook teveel gevraagd. Bovendien blijft ze maar één boodschap uitzenden: ik ben eenzaam, ongelukkig en ziek, ik wil dood.
Ik ben geen professional, maar volgens mij is deze mevrouw psychisch ernstig ziek. Ze is niet echt in de war, dat niet. Tegelijk roept ze wel rare dingen en is ze blijkbaar niet in staat om voor zichzelf te zorgen. Een klassieke zorgmijder, die tegelijk vreselijk veel aandacht wil.

De enige reden dat ik mijzelf over de drempel til, is dat ze me doet denken aan mijn oudtante. Ze woonde heel ver bij alle familie vandaan, maar belde wel vaak mijn oma en opa (haar broer). Als ze belde terwijl ik daar logeerde, nam ik soms ook de telefoon op en babbelden we gezellig. Een heel enkele keer gingen we langs. Letterlijk langs: wij brachten oma en opa en haalden ze ook weer op. De woning werd vermoedelijk niet geschikt geacht voor kinderogen. Maar we kregen soms wel een kadootje van haar.
Oudtante was een vergelijkbaar geval: zorgde niet goed voor zichzelf, weigerde medicatie en was soms ook in de war. Uiteindelijk volgde een gedwongen opname en een rustig, waardig einde.

Ik denk dat mijn opa en oma heel blij zouden zijn geweest als er mensen dicht om haar heen geweest waren die de zorg een beetje konden overnemen. Bovendien heb ik van hen geleerd dat ook deze bijzondere mensen waardevol zijn.
Ik maak me geen illusies over dankbaarheid of verbetering van deze mevrouw. Ik hoop wel dat ik mijn kinderen op een dag de boodschap van mijn opa en oma kan doorgeven!

2 opmerkingen:

  1. Wat ben je toch een engel! Juist omdat je je geen illusies maakt, maar toch gaat. Wel frappant dat zo iemand zich er dan wel toe kan zetten om wekelijks op "uitje" naar de bijbelkring te gaan. Misschien dient ook dat z'n sociale doel?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Super dat je dat zo doet. Alle mensen hebben begofte aan een beetje aandacht en een luiterend oor.

    BeantwoordenVerwijderen