Follow by Email

maandag 9 december 2013

Het ziekenhuis en thuis

Donderdagavond pakjesavond thuis. Vrijdagavond pakjesavond bij familie. Zaterdagavond wilde ik graag naar het ziekenhuis. Ik had er veel behoefte aan om m'n moeder weer te zien, na haar operatie.

Het ziekenhuis heeft de onmogelijke bezoektijd van 18.30 tot 19.30. Met een uur reistijd vooraf en een uur reistijd terug, van deur tot bed. Voordat ik vertrok, had ik Piak al in bed gestopt, om 17.30. Hij is compleet uitgeput van alle spannende evenementen en van zijn nachtelijke gespook. Lavinia moest uiteraard mee. Ze drinkt nog steeds alleen bij mij, heeft geen enkele vorm van ritme en drinkt het liefst váák, tot 10 keer op een dag toe.

Toen ik weer aan de terugreis wilde beginnen, ging m'n telefoon. Tiuri weigerde te gaan slapen. Ernstige kortsluiting in z'n bolletje, van Sint, Sint, ziekenhuis en actieweek op school (hoe verzinnen ze het, begin december!). Afspraak gemaakt dat hij alvast in mijn bed zou gaan lezen en dan alvast zou gaan slapen.
Halverwege de terugreis, weer telefoon. Opnieuw kortsluiting. Tiuri wilde nog meer lezen en niet alvast slapen.
Thuis: Tiuri die van alles probeerde om niet te gaan slapen. Piak die wakker was geworden van ontploffende Tiuri en over kerstbomen begon te oreren. Lavinia die alwéér wilde drinken voordat ze ging slapen.

Op zo'n moment heb ik de neiging om in huilen uit te barsten. Waarom kan ik niet gewoon op bezoek bij m'n zieke moeder zonder dat Tiuri flipt? Waarom heeft zo'n ziekenhuis geen bezoektijden die te combineren zijn met een gezin? Hoe lang gaat het zo zwaar blijven? Wanneer kan ík nou eens bijtanken?

Natuurlijk ga ik op zo'n moment eerst handelen en komen alle emoties pas als ik weer zit. Tegelijk met alle rationele argumenten en oplossingen. Dus de bezoekuren van het ziekenhuis lap ik voortaan aan m'n laars: ik ga gewoon wat later. Tiuri verhuist woensdag naar zolder en krijgt daar een eigen kamer. Kan hij daar tot rust komen en kan Piak hopelijk meer slapen. En Lavinia? Die krijgt voorlopig gewoon melk, vaak en veel.

En ik doe maar weer slagroom in de koffie. Want de olifant uit het vorige blog is tijdelijk aan de kant gaan zitten. Hij heeft m'n laatste reservekilo meegenomen. Nu loert hij vals of hij donderdag met de volgende uitslagen weer op mij komt ploffen...

2 opmerkingen:

  1. Van je af schrijven maar. De vraagtekens negeren, want de antwoorden gaan niet komen. En eten, eten, eten (ook al smaakt het naar karton). Hier staat overigens een volle bus spuitslagroom in de koelkast. Ik zeg het maar :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sterkte... Kan me zo voorstellen dat het zwaar is. Voor jou, voor de kinderen. De oplossingen die je schrijft klinken prima. Rust doet wonderen voor iedereen. En chocola ook trouwens.

    BeantwoordenVerwijderen