Follow by Email

dinsdag 17 december 2013

Verdrietig

Iedereen treurt op zijn eigen wijze.
Konijn kijkt in de koplampen en raakt verlamd van angst.
Iejoor zegt: zie je wel, ik zei het toch, zwarter dan zwart.
Rippertjiep gaat tot de tanden gewapend de strijd aan.

Ik heb de neiging om feiten te eten, zoveel mogelijk objectieve informatie tot me te nemen. Kansen, mogelijkheden, prognoses, behandelingen, complicaties. 
Daarna ga ik treuren. Treuren om alle narigheid die in het verschiet zit. Net zo lang tot ik er vrede mee heb.

Maar ergens vrede mee hebben, is niet het eindpunt. Want daarna ga ik vechten, om zoveel mogelijk lichtpuntjes te creëren. Gewapend met rationele kennis ga ik mijn emotionele doemscenario te lijf.
Ik wil dan konijnen redden, iejoors opvrolijken en Rippertjiep zijn.

De afgelopen dagen realiseerde ik me dat iedereen zijn eigen wijze heeft om te treuren. Iedereen heeft ook zijn eigen tempo. Rippertjiep werd soms terug gefloten door Aslan. Niet omdat hij fout bezig was, maar om anderen de ruimte te geven.
Tegelijk ben ik niet meer zo verdrietig.

Ik kwam een citaat tegen bij mijn grote held Chesterton, in het boek met de kansloze titel 'Orthodoxie'.

De meeste mensen zijn gedwongen om blij te zijn met de kleine dingen, maar verdrietig over de grote. Desalniettemin is het de mens niet aangeboren om zo te zijn. De mens is meer zichzelf, meer menselijk, wanneer de vreugde het fundament van zijn bestaan is en verdriet de buitenkant. Melancholie zou een onschuldig tussenspel moeten zijn, een zachtaardige en voorbijgaande gemoedsgesteldheid; lofprijzing zou de permanente polsslag van de ziel moeten zijn. Pessimisme is ten hoogste een emotionele vrije dag; vreugde is de luidruchtige arbeid van alledag waardoor de dingen leven.

En daarna zag ik dit plaatje. Toen klopte míjn plaatje weer!

1 opmerking:

  1. Mooie tekst. Na de eerste schrik/angst moet je toch iets mee. Moeilijk hoor.

    BeantwoordenVerwijderen