Follow by Email

woensdag 4 december 2013

Wachten, verwachten en doorgaan

Meer dan een maand ziekenhuis en dan nu eindelijk de diagnose. Mijn moeder heeft een kwaadaardige tumor in haar buik. Gisteren hadden we een afspraak met de arts om te horen wat de uitslag en behandelopties zijn. Hij was nog aan het opereren en daardoor moesten we nog twee lange, lange uren wachten op het gesprek. En nu moeten we twee lange, lange dagen wachten op de operatie vrijdag. Daarna moeten we wéér wachten, of de operatie afdoende was en op nieuws hoe het nu verder moet.

Tegelijk verwachten we een baby in de familie. Daar wachten we inmiddels ook al 40 weken op. Ik merk dat ik stiekem telkens mijn telefoon in de gaten hou. Het zou zo zijn fijn zijn als er mooi nieuws is! Ik zie er zo naar uit om weer zo'n klein mini-mensje te knuffelen!

De jongens voelen wel de spanning, maar krijgen lang niet alles mee van onze angsten. Ze zijn wel een keertje naar dat ziekenhuis-ver-weg geweest. Oma heeft slangetjes in haar neus en krijgt daar babypap door. En ze gaat slapen, dan gaat de dokter haar open maken, de zieke dingen weghalen en weer dicht naaien. 'Net als de wolf, met die zeven geitjes,' zei Piak. Ach, was het maar een sprookje...

Nee, de jongens wachten vooral op pakjesavond. Ze tellen de nachtjes. Ze verwachten heerlijke kadootjes. Ze ontploffen gewoonweg van de spanning. En ik probeer om toch door te gaan. Leuke dingen te kopen. Boodschappen te doen. In huis dagelijkse dingen te doen. Adem te halen. Ook al voelt het alsof er een olifant op me is gaan zitten.

3 opmerkingen:

  1. O wat naar.... Die olifant ken ik. Heel veel sterkte voor jou. En je meder en familie. Ik hoop dat alles meevalt en dat het wachten ook snel klaar is. Met goede uitslag natuurlijk, ook de baby!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ach, dat je erover heb geschreven. Dappere mama, dappere dochter, dappere jij!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Annemieke de Hoop-de Blois7 december 2013 om 17:12

    Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen