Follow by Email

dinsdag 29 april 2014

Niet stil

't Was even stil hier. Op m'n blog dan, want in huis was het niet bepaald stil. En nu het eindelijk vakantie is, moest ik eerst even een paar dagen bijkomen voordat ik weer eens achter de laptop kroop.
Wat er zoal gebeurde?

Het was bijvoorbeeld feestweek op school. Dat zorgde voor de nodige onrust, want de hele week was anders-dan-anders. Piak duikelde bij de dierentuin bovenuit de schoolbus en heeft behalve een enorm blauw oog/hoofd ook een hersenschudding. Tiuri heeft juf de stuipen op het lijf gejaagd door (zwaar overprikkeld en boos) naar huis te lopen zonder zich af te melden na het schoolreisje.

Verder zijn we nog steeds bezig met extra uitdaging en extra begrip op school. Na een gesprek met juf en de directeur hebben we voor een volgend gesprek de hulp ingeroepen van de Opvoedpoli. En hé, nu het vakantie is, ontploft Tiuri eigenlijk nauwelijks. En zeker niet op de terugweg uit school. Ik word er stiekem toch wel blij van hoor, dat zijn frustratie zo duidelijk door de school komt. Ligt het namelijk niet aan mij.

Piak is lekker zoet met verkeersborden, cijfers en letters. Hoor je dus vanaf de achterbank: 'Mama, je mag hier vijftig. Je hebt voorrang op iedereen en als je wilt parkeren moet je de bocht om!'
Zondag liepen Tiuri en Piak fijn samen in het Engels te tellen. Tiuri vond het héérlijk dat de Engelsen 'one hundred' blijken te zeggen, want dat past veel beter bij tweehonderd en driehonderd enzo.
Het leukst vind ik nog wel dat Tiuri en ik nu samen Brief voor de koning aan het lezen zijn. Ik lees eindeloos voor als Piak er niet bij is en Tiuri leest daarna zelf vaak nog verder.

Tegelijk zijn ze echt nog maar net vier en ruim zes jaar als het op emotionele dingen aankomt. Gesprekken over ziekte, gebedsverhoring, sterven en de hemel zijn daardoor razend ingewikkeld. Want hun hoofdjes kunnen zoveel meer bedenken dan hun hartjes kunnen verwerken. Een gesprek over botten in een kist kan zomaar overgaan in 'ik ben wel tien verdrietig'. Een stoer verhaal over een Bengaalse tijger maskeert nauwelijks de onthutste blikken op een sonde. Ze zijn eigenlijk nog zo klein en kwetsbaar.

De afgelopen weken rolde ik zomaar in een sollicitatieprocedure. Een leuk bedrijf, een leuke job, een redelijk aantal dagen, alles lijkt te kloppen. Toch bekroop mij opeens weer de twijfel. Kan ik mijn jongetjes bij een bso of oppas droppen? Ga ik de borstvoeding afbouwen en mijn meisje wegbrengen? Want de afgelopen weken hebben mij wel geleerd dat dit gezinnetje mij een hoop energie kost. En dat ik er ook wel erg blij van word, van zorgen voor mijn kindertjes!

2 opmerkingen:

  1. Hoe krijgen ze het voor elkaar op school, twee jongens zo laten ehm, vallen, op schoolreis?!

    Dat verschil in emtionele en cognitieve leeftijd, dat herken ik. Je twijfels over werken en opvang ook trouwens. Er is best goede opvang en ik denk in mijn geval dat het best goed voor ze is als ik ook eens wat afstand neem, maar laat ze dan vooral niet bij de eerste de beste onwetende opvang achter.... beetje begrip is heel wat waard!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. 'ik ben wel tien verdrietig'….. au.
    Honderd mag ook. Of ontelbaar.
    Liefs voor jullie allemaal!

    BeantwoordenVerwijderen