Follow by Email

vrijdag 30 mei 2014

Egeltje

Vandaag moest ik huilen omdat ze geen witte schoenen verkopen. Alleen een miljoen kleuren die geen grijs zijn. En als ik een kleur geen naam kan geven, is het een lelijke kleur. Ik wou gewoon wit. Stomme mode.

Er zit een rare stekelige laag om mijn emoties heen. Ik kan er zelf niet altijd bij. Soms breekt die opeens open. Om iets heftigs, zoals slecht nieuws. Om iets onbenulligs, zoals witte schoenen. Maar als die breekt, is het meestal grondig.

Ik heb een emmertje vol verdriet. Gooi er een klein steentje in en de tranen klotsen zomaar over de rand.

Vanavond ging ik een eindje lopen. Even mn hoofd legen en wat ontspannen.
Toen liep er opeens een egeltje over het pad. Een schommelend klein Prikkeltje. Zomaar op onze route naar school.

Ik was opeens zo blij en dankbaar!  Er zijn ook nog zoveel mooie dingen, die spontaan mijn dagelijkse pad kruisen. Zelfs met stekeltjes!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen