Follow by Email

zondag 4 mei 2014

Trauma

Inmiddels lig ik al minstens een uur in bed. Klaarwakker. Telkens opnieuw speelt hetzelfde filmpje in mijn hoofd.
Piak. Hij vliegt vanaf de wip een meter omhoog. Met zijn hoofd voorover valt hij, zijn neus op de ijzeren stang waaraan hij zich moest vasthouden. Met één handje grijpt hij zich vast aan de wip. Overal bloed. Dan hij nog twee meter omlaag, op zijn billen.

Waarschijnlijk is zijn neus niet gebroken, maar staat het kraakbeen scheef. Het is nu zo gezwollen, dat het niet goed te zien is. Maar over een paar dagen zal er dus wel een vervolg komen bij een dokter.

Ik ben dapper en helder gebleven. Ik heb getroost en bloed weggeveegd. Ik heb mijn kindertjes laten praten en in bed gestopt. En ik heb nu bibbers en beleef het telkens opnieuw.

Ik wist dat bevallen heftig zou zijn. Maar ik wist niet dat opvoeden ook zo traumatisch kan zijn...

2 opmerkingen:

  1. Kus tegen de bibbers. En nog een. En nog een. (zoiets van: voor elk kind een?!)
    x x x

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oei, wat vreselijk... Sterkte, voor kind en mama (en de rest van de familie...)

    BeantwoordenVerwijderen