Follow by Email

zondag 25 mei 2014

Verdrietig

Ik zou zo graag mijn kinderen nog even willen beschermen tegen de narigheid van deze wereld. Ik zou ze zo graag onwetend houden over dood en rouw. Ik zou ze de angst en het verdriet willen besparen. Maar soms breekt het leven zomaar binnen. Dan pieker ik me suf over hoe ik het beste hun hand kan vasthouden tijdens de stappen die ze moeten zetten in het echte harde leven.

De vader van een klasgenote van Tiuri heeft een einde aan zijn leven gemaakt. Vanmiddag hebben we het voorzichtig proberen uit te leggen aan de jongens. Tiuri had vooral technische vragen, over hoe en wat en wanneer. 'Waarom zijn jullie eigenlijk verdrietig?' Omdat die kinderen nu geen papa meer hebben.
Piak leek meer moeite te hebben om het te begrijpen. Toen ik zei dat hij eigenlijk zichzelf had vermoord, toen snapte hij het opeens. En hij was direct ook bezig met waarom dan.
Na tien minuten gingen ze weer over tot de orde van de dag.

Vanavond stopte ik eerst Piak onder de wol. Na een tijdje riep hij. Ik moest bij hem in bed gaan liggen, want hij wilde nog wat vragen. Over die papa. Zijn grootste angst was dat wij ook dood gaan. We hebben een tijdje liggen praten en knuffelen. Uiteindelijk ging hij lief slapen.
Daarna was Tiuri aan de beurt. Als ik dood ga, wil hij ook dood. Tiuri is sowieso al erg bezig met sterven, de hemel en de hel. Hij wilde weten hoe het komt dat deze papa zo verdrietig en in de war was dat hij dit heeft gedaan. Waarom heeft God hem niet tegen gehouden?

Tiuri denkt zo vreselijk diep na. Ik heb vaak dezelfde vragen en niet alle antwoorden.

Hoe verdrietig moet dat gezinnetje zijn dat nu zonder papa verder moet...

1 opmerking:

  1. Wat ontzettend triest. Voor die man, die geen andere uitweg zag, voor zijn gezin en familie die hem nu kwijt zijn. Erg hoor.

    De vragen ken ik ook wel. En ook die acceptatie, na tien minuten gaan ze gewoon over tot de orde van de dag, als ik nog uren doorpieker en meeleef. Misschien is het ook wel goed dat je kinderen nu al van dood en ellende horen. Het hoort toch bij het leven, helaas.

    BeantwoordenVerwijderen