Follow by Email

woensdag 25 juni 2014

Nijntjes tranen

Gisteren was Lavinia zó boos toen ze in bed was gelegd. Zó boos, dat ze voor het eerst zelf is gaan zitten. Zat ze te schreeuwen in haar bed! Er is een verhaal dat ik zittend in slaap viel, toen ik een boos klein meisje was. Ik had van ma willen horen...

Piak droomde dat ik een stomme mama was en werd doodgereden. Hij kwam vanmorgen gauw bij me knuffelen. Ik had aan ma willen vertellen...

Tiuri doet het nu zo lekker op school. We willen alvast overleggen met de jufs van volgend jaar en de opvoedpoli. Ik had aan ma willen vragen...

In mijn hoofd komen steeds weer filmpjes terug van de laatste weken. Maar ik voel er niks bij.
Ik varieer tussen poetsen, in een boek verdwijnen en uitgeput op de bank liggen. Te moe voor wat dan ook. Pijn in mijn hele lijf.

Vanmorgen kocht ik op een rommelmarkt voor de kinderen het boekje Lieve oma Pluis. Toen ik het thuis las, kon ik eindelijk echt huilen.

Zo naar, dat verdriet ergens wacht en dan genadeloos toeslaat op momenten dat je het niet ziet aankomen.

3 opmerkingen:

  1. Die genadeloosheid hoort erbij, dat huilen ook. En daar heb je allemaal niks aan, dat ik dat nu typ....
    Maar wat goed dat je Nijntje Pluis liefdevol een gaatje hebt durven laten slaan in de dikke muur en het verdriet eruit komt sijpelen. Ik denk aan je!

    BeantwoordenVerwijderen