Follow by Email

zondag 12 oktober 2014

Voorbereiden en hopen

Morgen is het Onderzoeksdag.
De tas van Lavinia staat klaar. Voor de zekerheid heb ik ook mijn tas maar ingepakt. Vannacht heeft Lavinia wéér gespuugd, dus haar gewicht is nog verder gezakt. Ze mocht bij de vorige opname begin september pas naar huis als ze 8,7 kilo woog en daar zit ze nu helaas weer ruim onder.

De jongens zijn ook alvast voorbereid. Hun kleren liggen klaar, ze weten dat papa ze naar school gaat brengen. En voor de zekerheid heb ik ook wat gesprekjes gehad over wat er morgen gaat gebeuren. Inclusief het risico dat we moeten blijven, zelfs al is die kans klein. Dat ging zo:
'Piak, morgen gaan mama en Lavinia naar het ver-weg-ziekenhuis. Dan gaan de dokters kijken of ze kunnen vinden wat er met Lavinia is.'
Maar je komt wel weer naar huis, toch?!
'Dat denk ik wel en dat wil ik heel graag. Dat ga ik ook tegen de dokter zeggen hoor. Ik wil gewoon thuis zijn met z'n allen.'
Je moet tegen de dokter zeggen dat je bij míj moet slapen, in hetzelfde huis als ik.
'Dat ga ik zeker zeggen. Maar als de dokter zegt dat het écht moet, om Lavinia beter te maken, dan moet het toch.'
Als de dokter haar beter gaat maken dat ze geen slangetje in haar neus meer hoeft, dan moet het ja. Maar dan moeten de zusters twee kinderbedden klaar zetten. Eentje voor Lavinia en eentje voor mij. Want ik wil gewoon bij jou zijn. Ik ben verliefd op jou en ik wil altijd bij jou blijven.
'Maar toen je gisteravond groeipijn had, toen was je juist bang om naar het ziekenhuis te gaan.'
Toen had ik pijn in mijn benen en toen was ik heel bang dat ik ook naar de dokter moet en dat ik ook in het ziekenhuis moet slapen en dat jij dan bij Lavinia thuis slaapt.
'Nee lieverd, als één van mijn kindjes in het ziekenhuis moet slapen, dan ga ik mee. Ook als jij een keertje moet. Maar voor groeipijn hoeft dat echt niet!'
Nee. Als ik nu weer pijn in mijn benen heb, ga ik gewoon lekker bij jullie op de bank zitten knuffelen en dan krijg ik een pilletje en dan ben ik niet meer bang, want nu weet ik wat het is.
Maar wil je nu alsjeblieft er niet meer over praten, want ik word daar heel verdrietig van...

We hopen morgen dat ze iets vinden om Lavinia beter te kunnen maken. We hopen dat ze niks ontdekken en dat ze op een dag de spiraal naar boven vindt. We hopen dat we kunnen stoppen met ons zorgen maken. Allemaal.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen