Follow by Email

maandag 10 november 2014

In dubio

Opeens werd ik dinsdag gebeld of ik ergens wilde solliciteren, via een detacheringsclub. O. Tsja. Nou, stuur mijn cv maar in en dan zien we wel.

Vrijdag werd ik gebeld dat ik op gesprek mag komen bij de werkgever. Dus moest ik vrijdagmiddag opeens op gesprek bij de detacheringsclub. Het was een raar gesprek en ik heb totaal geen klik met de onflexibele, stugge, betweterige vent die mij wil verhuren. Ik dacht: zie je wel, ik doe het echt niet!

Maar goed, bij die werkgever wilde ik dan ook nog wel gaan praten. Vanmorgen had ik wél een leuk gesprek, bij de mensen met wie ik iedere dag te maken zou krijgen. Wél flexibel, zelfde soort werk als ik eerst deed, leuke inhoud, contact met veel mensen. Zeiden ze dat ik als nummer 1 uit de procedure was gerold en dat het een fijn gesprek was. Ik liep het gebouw uit en dacht: zie je wel, best leuk om weer te werken.

Thuis lag een klein meisje te huilen. Ze gaat niet slapen als mama haar niet in bed stopt, hoe dol ze ook is op degene die oppaste. Ze weegt nog steeds minder dan 8,7 kilo.
De kinderarts wil dat Lavinia eerst gaat groeien volgens de groeicurve en dat een poos volhoudt. Daarna mogen we pas nadenken over stoppen met de sondevoeding. Vrijdag wilde het consultatiebureau niet vaccineren, omdat ze bang waren dat Lavinia daardoor ontregelde en ze weer achteruit zou gaan.

De jongens vinden het alleen goed als ik weer werk, als ze door mama uit school worden gehaald. Piak wil ook wel naar onze oude gastouder, want daar houdt hij heel veel van. Maar Tiuri heeft het zo hard nodig om onderweg stoom af te blazen en dan tot rust te komen. Ik heb al gezegd dat ik alleen onder schooltijd wil werken. Dat zouden dan vier dagen zijn.

Werken zou ik echt helemaal voor mezelf doen. Ik zou het fijn vinden om weer collega's te hebben. Ik zou het fijn vinden om mijn hersens weer te laten kraken. Ik zou het fijn vinden om niet altijd thuis te zijn en te zorgen en verantwoordelijk te zijn. Ik zou het fijn vinden om weer buiten mijn vier muren en mijn dagelijkse sores te kunnen kijken.

Maar kan ik het mijn kleine meisje aandoen? Ik zou me zo schuldig voelen als ze nog verder afvalt of achteruit gaat. En een week wennen, mama missen, slecht slapen of slechter eten, dat is vast niet goed voor haar. We hebben nog altijd niet alle uitslagen binnen, dus we weten ook niet wat er nou is.
Een kinderdagverblijf is één grote broedplaats voor bacteriën, virussen en kwaaltjes. Maar waar vind ik een goed plekje voor Lavinia voor drie of vier dagen?

Morgen hoor ik of ze mij willen aannemen. Morgen moet ik kiezen of ik dan ja zeg. Maandag zou ik moeten starten. Pfffff...

1 opmerking:

  1. Eerst slapen. Dat helpt altijd.
    (En samen kiezen. Dat helpt ook altijd!)

    BeantwoordenVerwijderen