Follow by Email

dinsdag 11 november 2014

Uit dubio

-Ik kom in de bierbrouwerij van m'n oom, dan weet je wat je hebt.-
Padde Kelemeijn

Voor Tiuri lees ik nu voor uit De scheepsjongens van Bontekoe. Een boek uit 1923 over een scheepsreis die begon in 1618. Hij luistert met rode oortjes en Piak luistert stiekem mee. (Wie het niet kent, moet gauw gaan lezen!) Hajo en Rolf willen graag naar zee, Padde niet. Per ongeluk gaat hij toch met hen op reis naar Oostinje, met schipper Bontekoe. Padde veroorzaakt een enorme ontploffing en het schip vergaat. Na jarenlange avonturen komen ze eindelijk weer thuis.

Ik voelde opeens verwantschap met Padde, de afgelopen dagen. Ik weet wat ik heb: een intensief gezinnetje, waar eindelijk rust begint te komen. Stel je voor dat ik toch begin aan het avontuur van werken, dan kan er zomaar van alles ontploffen en kan het lang duren voordat het weer goed komt.

Gisteren heb ik lang zitten denken en praten en dubben. Wat zou de winst zijn van deze job? Geld, collega's, vergroten van mijn wereldje, beetje carrière. Maar de risico's zijn wat mij betreft groter dan de winst. Zeker als er geen flexibiliteit mogelijk is bij de detacheerder. Bovendien, er is vast wel iets anders waarmee ik dezelfde pluspunten kan behalen.

Vrijdag voelde het gesprek met de detacheerder niet goed. Dingen die voor mij belangrijk zijn, zoals in de kerstvakantie vrij zijn voor de kinderen, begreep de man echt niet. Ik mocht vooral niet zeggen wat ik allemaal wel kon en ik kreeg het gevoel dat hij me echt behandelde als werkezeltje. Ooit is mijn werkgever failliet gegaan en verkocht de curator mijn arbeidscontract aan iemand. Om hetzelfde werk te blijven doen bij een werkgever die ik zélf koos, moest er een forse boete worden betaald aan mijn nieuwe 'eigenaar'. Sommige detacheerders lijken namelijk verdacht veel op slavenhandelaars. En deze man voelde ook zo.

Vandaag vertelde ik de detacheerder dat ik niet wil, ook al wilde de werkgever mij wel aannemen. Oef, wat was hij boos! Ik moest dankbaar zijn voor de kans die ik kreeg en ik vergooide mijn toekomst. Hoe moest hij dat nou gaan verkopen en wist ik wel wat voor narigheid ik voor hem veroorzaakte? Hij had wel 100 betere kandidaten dan ik en of ik wel begreep dat hij me zomaar werk had aangeboden. Hoe kwader hij werd in twintig minuten gesprek, hoe zekerder ik wist dat ik ontzettend blij was dat ik nee zei. 
Ik heb verteld dat ik vooral afknapte op zijn detacheringsclub, het gebrek aan flexibiliteit en dat ik geen klik voelde. Daar snapte hij helemaal niks van. Na een uurtje belde hij, of ik dan wel ja ging zeggen als ik in de kerstvakantie vrij was. Maar ik was inmiddels zo opgelucht dat ik niet voor deze man hoefde te werken, dat ik in twee zinnetjes heb uitgelegd dat ik er helemaal klaar mee was.

Ik kies er dus voorlopig voor om thuismama te blijven. Ik kies ervoor om een potentieel leuke baan niet te gaan doen. Ik kies voor houden wat je hebt en rust voor ons hele gezinnetje. En ik heb nog nooit zó het gevoel gehad dat ik helemaal voor mezelf koos. Ik geloof dat ik die rare meneer nog dankbaar ben ook!

2 opmerkingen:

  1. Knap van je dat je daar zo bewust voor kiest. Volgende maand houd mijn zwangerschapsuitkering op, en zal ik ook tijdens de WW moeten gaan solliciteren. Benieuwd of ik als newly twin mom ergens aan de bak kan komen! Overigens geef ik je groot gelijk dat je je gevoelt hebt gevolgd; als het niet goed voelt, niet doen! Ik hoop dat zowel jij als ik allebei nog aan een baan komen waarin het gevoel wel goed zit!

    BeantwoordenVerwijderen