Follow by Email

woensdag 10 december 2014

Brrrr... tandartsen!


Toen ik 8 was kreeg ik mijn eerste beugel, toen ik 17 was mochten mijn slotjes er eindelijk uit. Ik was een heleboel nare ervaringen rijker. En toen ik 20 was stonden mijn tanden weer in de oude stand.
Al jaren heb ik een enorme hekel aan tandartsen. Ik ging er dus zo min mogelijk heen. Pas als de pijn echt niet over ging, was het de moeite waard om iets te laten doen. 


Inmiddels ben ik wijzer en ga ik dus wat vaker. Bovendien hebben we nu eindelijk een tandarts waar ik niet met zweet op m'n rug naar toe ga. Het is een lieve dame, met een prachtig Duits accent. Ze weet de verdovingsspuit zó te hanteren, dat zelfs de prik geen pijn doet.

Onze vorige tandarts was een ontzettende slager. Als ik klaar was in de stoel, zat mijn mond vol bloed. Dat heette dan 'tandsteen verwijderen'. Nadat ik een ongelooflijke paniekaanval kreeg tijdens een behandeling, besloot ik dat ik nóóit meer terug ging. En ik ging al helemaal niet de kinderen meenemen naar deze tandarts. Rafox was zo lief om de tandarts te bellen en mijn dossier op te vragen om over te stappen. Was een van onze beste besluiten!

Helaas heeft lactosevrij eten mijn gebit niet echt goed gedaan. De diëtiste vond dat extra calcium enzo allemaal onzin was. De tandarts dacht daar echter achteraf heel anders over. Dus ik heb gisteren een voorlopige vulling gekregen en blij vooruitzicht op een wortelkanaalbehandeling in januari. Gelukkig doet het alleen nog pijn als ik eet...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten